raker dan vloeken kunnen
dreef ik naar Helena
van mijn vijandige ratio
met alles dat jou nu behoort
mijn hart schreeuwde jouw naam
als een klein opgesloten kind
met een alohomora
ontsloot jij de deur
jij werd mijn lumos, mijn paralitis
mijn hart het kind zonder huid
het kind dat krijsend terug wil
achter de gesloten deur
jij kent geen strelen geen kus
dus wachten is niets dan crucio
bloedend aan jouw voeten
op avada kedavra